خواب در بیداری

Axiom of Choice or Destiny

2010-04-08T18:47:00.003-04:00

خواستن یا نخواستن مساله سرنوشت است آیا؟

آبشار و ارهو

2010-04-05T18:13:00.003-04:00

بساتش را کنار آبشار نیاگارا پهن کرده بود و ارهو می نواخت. لذتش بی اندازه بود. مردمی ایستاده بودند و گوش می دادند و در آخر پولی می ریختند و می رفتند. چشمانش را بسته بود و از قطرات ریز آبی روی صورتش می نشستند می نواخت.آبشار داشت از او تشکر می کرد.

جفت شیش 2010

2010-01-06T22:16:00.001-05:00

سال نو شده، و پشت دستگاههای قمار کازینو نشته اند عده ای. دکمه هاست که لاینقطع زنده میشود. آن طرف تر عده ای در بالکن اولین لحظات سال را ترجیح داده اند سیگاری بگیرانند و دود گرمش را در هوای سرد ژانویه به ریه برسانند. نگاهها،جای کلمات را گرفته اند.

به جفت شیش هایی که امسال نیاز دارند فکر میکنند...... یکی سیگاریهاش محکم تر پک میزنند و آن دیگری دکمه را محکم تر فشار میدهند.....

تا کی شود این شتر که در خانهء آن دیگران خوابد؟؟؟

2009-12-20T12:02:00.002-05:00

تا کی شود این شتر که در خانهء آن دیگران خوابد؟؟

خواریتان عیان روزگار است

2009-12-09T15:16:00.003-05:00

مجید سهمش از مردانگی بسیار بیشتر از همه شما وآن دیکتاتورترسوتان است

لابد حس کرده اید مردانگی مجید ها چطور پایه هاتان را لرزانده است چطور به این ندانم کاریها افتاده اید، چطور به ستوه آمده اید....

دایی جان کجا؟ / یا اینکه چگونه یاد گرفتم دست از نگرانی بردارم و از جاده لذت ببرم!

2009-04-30T15:52:00.003-04:00

1 - اصلا ما نیت کردیم این پست را کلا خطاب به "دایی" بنویسیم. و البته که خود دایی جان می دانند که کجا منظورمان از "دایی" دایی جان است و کجا دایی جان نیست.

2 – همه‌ی مشکل عشق به نظر من این‌جاست: ما برای خوش‌بخت بودن احتیاج به احساس امنیت داریم و برای عاشق بودن محتاج نا امنی هستیم. خوش‌بختی از اطمینان می‌آید، در حالی‌که عشق به سمت شک و نگرانی می‌کشاندمان. یعنی، خلاصه بگویم، ازدواج برای این آمده که ما را خوش‌بخت کند نه برای این‌که عاشق بمانیم. عاشق شدن راه یافتن خوش‌بختی نیست.

از کتاب عشق سه سال طول می‌کشد، فردریک بِگ‌بِده، 1997

3 - اما دایی جان! واقعا و صلح و آرامش بهتر است یا حقیقت؟ اگر جواب را می دانستیم که الان باید در ساحل سلامت، خوشحال نشسته بودیم و آرام سیگارمان را دود می کردیم و به حقیقت هم کاری نداشتیم!

4 - راست میگفتند که بعضی آدمها باید از حقیقت سیلی بخورند تا بیدار شوند، تا اعتراف کنند. ولی رابطهء این بند با بند بالا هنوز کشف نشده دایی جان.

5 – بدینوسیله حمایت همه جانبه خودمان را نه از کروبی نه حتی از میرحسین موسوی بلکه از آدمهایی که گاهی تصمیم میگیرند یکبار هم که شده بیخیال همه چیز شوند، منطق را فراموش کرده، و به حرف دلشان گوش میکنند.

6 - باید یکی از روزها بگردیم و فیلمی، داستانی، چیزی درباره این نیروی جهانی پیدا کنیم. اسمش را هرچه می خواهید بگذارید. منشا خیر، انرژی مثبت یا هر چیز دیگری. آن لحظهء نابی که میفهمی بدون دخالت تو و گاهی به خلاف میلت، وقتی چیزی را خواستی و نشد، وقتی روزگار چیزی در دامنت گذاشت و مدتها طول می کشد تا بفهمی که این اصلا از اولش فقط برای تو بوده. این لحظه ها باید به تصویر کشیده شوند.

7 - من در این جاده ها احساس خوشبختی میکنم دایی جان. وقتی غروب را نم نم از پشت شیشه تماشا میکنیم و با هم نم نمک از زیر ستاره ها رد میشویم و ذهنمان منبسط میشود، وقتی عقب نشسته ام و اینها را می نویسم. شاید هم باید بشنیم داستانی بنویسیم از رانندهایی که در جاده زندگی می کنند و خاطراتشان را برای آن ضبط صوت کوچک دستی شان تعریف می کنند.

8- دایی جان باورم نمیشد آن شبی که را که در تهران با رفیقی گپ می زدیم و جملات قصار 2 سال پیشمان رابا مدرک و سند تحویل خودم میداد که: "زندگی در رفتن است و ماندن جایز نیست".....حالا که رفتنی شدیم، پس با هم بریم دایی جان؟

9 - این را شرمنده دایی جان به شما زیاد ارتباطی ندارد ولی این کک سینما از تنبان ما جدا شدنی نیست. این روزها هیچ کسی را ندیدیم که یک تقدیر درست و حسابی از خانم "کایرا نایتلی" بکند برای اینکه قدر چهره اش را شناخته، که این فیلهمای درخشان کلاسیک و اوایل قرن بیستمی این اواخر بد جوری مدیون این خطوط ظریف چهرهء ایشون هستند. اصلا گویی که این خانم سفری در زمان کرده اند و به قرن بیست و یکم آمده اند تا ما هم بفهمیم آدمهای آن موقع و اقعا چطور بودهاند.

10- خواستیم آن لحظه ای را یاد کنیم که هنگام رفتن شک داری و موقع برگشتن هم. البته تناقض این بند با بند 8 هنوز کاملا اثبات نشده

11 - دایی جان حالااگراگربنشینیم وزندگیممان را مرور کنیم، راحت میشود برایتان داستانی، فیلمنامه ای، چیزی دراماتیک و پرهیجان نوشت..ولی اشتباه نکنید هیچ وقت نه در زندگیام با آدم فضایی ها برخورد داشتم و نه داخل یک ماجرای سیاسی جاسوسی شدم و نه حتی مثل اسدالله میرزا شدیم. ولی دنیا را از همان سوراخ کلید کوچک خودمان که نگاه کنیم، همان فیلمی می شود که گفتیم....ولی دایی شما این "جسی والاس" را دریاب.

جامعه شناسی سیالات

2009-02-09T23:20:00.001-05:00

وضعیت چرخش یک سیال را به دور خودش تصور کنید. ما مکانیکی ها در این باره اصطلاحی داریم که ترجمهاش "گردباده" یا "گردابه" یا هر چیزی که اسمش را بگزاریم میشود. اینها مجموعه ذراتی هستند که دور هم میچرخند و میتوانند در یک محیط سیال به هر طرفی بروند...سرعتشان کم و زیاد میشود، کج و معوج می شوند، ولی پیوستگیشان را به دلیل همین انعطاف پذیر بودنشان از دست نمی دهند......اما درست در لحظه ای که لاجرم ممکن است فکر بکنند که جاودانه شده اند، نیروی اصطکاک بین خودشان، که از قضا عامل اولیه حرکتشان نیز بوده است، کار دستشان میدهد و آرام آرام ساکن و سنگین میشود. ابتدا این ذرات پرسرعت تر هستند که ساکن ها را به حرکت درمیآورند ولی دست آخر همان ساکن ها که حالا با سرعت کمی در حرکتند، ذرات پرسرعت ها را به دلیل اصطکاک بینشان کم کم آرام میکنند و آرام آرام همه با هم میمیرند.

ordinary miracle

2009-02-08T16:39:00.000-05:00

غریب نیست وقتی روزهای اول ماه فوریه، پرتوهای آفتاب از لای شاخه ها چشم هایت را می زند، برف سفید را آرام ذوب میکند و روی جریان آن میدرخشد...

همان معجزهء عادی و هرروزه زندگی است که دوباره خودش را نشان داده.

(+)

Welcome to Chaos

2009-02-06T14:33:00.001-05:00

1- اسرائیل با بستن مرزها جلوی کمک های سازمان ملل به نوار غزه را گرفت.

2- حماس کامیون های سازمان ملل در غزه را توقیف کرد.

3- ایران به نوار غزه تسلیحات می فرستد.

4-آمریکا به اسرائیل کمک تسلیحاتی می کند.

5-کشتی ایرانی به ظن ارسال تسلیحات به نوار غزه در ترکیه مورد بازجویی قرار گرفت.

6- کشتی لبنانی حامل کمک ها در ساحل غزه توسط اسرائیل متوقف شد.

7-در جنگ 22 روزه ایران علنا از حماس و آمریکا از اسرائیل حمایت کردند.

8- آمریکا قطعنامه های سازمان ملل علیه کشتار اسرائیل را وتو میکند.

9-بعد از جنگ 22 روزه اعضای حماس عکسهای "صدام حسین" را به نشانه پیروزی بالا بردند.

10-مصر و عربستان سعودی در جریان جنگ 22 روزه به خیانت به مسلمانان متهم شدند.

11- حسنی مبارک گفت اگر نقش مصر نبود، اسرائیل نوار غزه را با خاک یکسان میکرد.

پ.ن: هیچ نتیجهء منطقی نمی توان از گزاره های بالا گرقت

آه که اینطور جناب رئیس

2009-02-02T18:56:00.002-05:00

آخرش دیدیم که نه آقای رئیس، اینطورها هم که گفتی نبود ….عمری گفتی "در لحظه زندگی کن" و "اینجوی یور لایف" و قس علی هذا. نه اینطورها هم نشد!!

بعد میبینی که ته خط نزدیک است و باید بعضی هاشان را به گور ببری….

اینطورهاست جناب رئیس!

داستان یک لر غیور و یک کوه گوشت

2009-01-28T22:20:00.003-05:00

رئیس امروز رسما طرفدار نامزدی شیخ اصلاحات برای انتخابات شد. این لرغیور..این مرد شجاع ( به سبک خاتمی با فتح شین بخوانید) این طناز بی همتا....این نامه را اینجا بخونید....کسی زیباتر از این شیخ می توانست به این کوه گوشت ب...ند؟؟ این جمله شاهکار طنز سیاسی یک سیاستمدار نیست؟

"آيا ظواهر و بعضي سخنان حضرتعالي، مطابق استانداردهاي ضروري براي احراز يكي از عالي‌ترين جايگاه‌هاي نظامي كشور – ازجمله بي‌طرفي در مسائل سياسي و چابكي و تحرك – مي‌باشد؟"

رئیس به شخصه فکر میکند علت رای دادن مردم به احمدی نژاد کمبود "نشاط سیاسی!" بود!! وقتی خاتمی هر روز عصبانی یا گریان پشت تریبون قرار میگرفت و میگفت که هر 9 روز یک بحران برای من درست میکنند، طبعا روحیه مردم بعد از هشت سال به شدت پایین آمده بود و به احمدی نژادی رای دادند که این "نشاط سیاسی!"از چهره اش پیدا بود....ولی اثرات اقتصادی این "نشاط سیاسی!" که به مرور مشخص شده... شاید الان مردم با "نشاط سیاسی!" کمتری هم قانع بشوند ولی حداقل جیبشان پر باشد. حالا اگر شما گزینه بهتری از شیخنا کروبی سراغ دارید بفرمایید.

.به نظر من بهترین دولت ممکن همانی بود که داور خان گفت: خاتمی رئیس جمهور، میرحسین معاون او و شیخنا مهدی کروبی وزیر کشور.....

پ.ن: به یاد داشته باشید که هیچ کوهی نیست که یک لرغیور نتواند آن را جابجا کند، حتی یک کوه گوشت.

ما، حماس، اسرائیل، و احیانا مردم غزه (1)

2009-01-16T00:47:00.000-05:00

طی این هفته و هفته گذشته بحث های بسیاری با چند نفر از دوستان در مورد جنگ در نوار غزه داشتم. موضع افرادی را که با آنها صحبت کردم می شود در این چند دسته خلاصه کرد: عده ای مخالف و عده ای موافق حمله اسرائیل به غزه بودند. عده ای با اینکه مخالف حمله بودند ولی حماس و یا جمهوری اسلامی را مسئول حمله و کشته شدن مردم غزه می دانستند. نظر عده دیگر بر این بود که اساسا این موضوع به ما ارتباطی ندارد و در کشور ما مسائل انسانی و مشکلات عمدهء دیگری برای نگرانی هست. پس سعی میکنم پاسخی برای تمامی این استدلال ها بدهم.

قبل از پاسخ مجبورم که پیش فرض بگیرم که آدم کشی و قتل عام بیگناه به هر صورتی بد است و محکوم. و مردم غزه به دلیل رای دادن به حماس لایق مرگ نیستند.

اول

تلفات و جنایات جنگی

تا الان که 19 روز از آغاز حمله اسرائیل به غزه میگذرد چیزی حدود 1000 نفر کشته شده اند که از این بین حدود 300 نفر کودک و 76 نفر زن هستند(1). حتی اگر استدلال اسرائیل را برای حمله به پایگاههای حماس که آنها را تروریستی می نامند هم قبول داشته باشیم و تمامی 600 نفر کشته شده دیگر مرد، عضو حماس، نظامی، و تروریستی بدانیم، حملات اسرائیل نزدیک 40% خطا داشته اند و اگر هم فرض کنیم این خطا عمدی نبوده هم برای ارتش مدرن اسرائیل یک شرم تاریخی محسوب میشود. دقت داشته باشید که این آمار تلفات در پاسخ به کشته شدن 3 غیر نظامی و یک سرباز در خاک اسرائیل در موشک پرانی ها از غزه است (2) در حالیکه فقط در ماه نوامبر، که هنوز آتش بس به پایان نرسیده بود، 6 فلسطینی در غزه در حملات هوایی اسرائیل کشته شدند (3). در ضمن نوار غزه یکی از پر تراکم ترین مناطق جمعیتی زمین هست با جمعیت حدود 1.5 میلیون نفر در 39 کیلومتر مربع و جدا کردن نظامی و غیر نظامی کاریست بس دشوار و غیر ممکن. این یعنی سوختن خشک و تر با هم (4). اینجا باید به کسانی که اعضای حماس را به پناه گرفتن در بیمارستان ها و مدارس محکوم میکنند گفت که حتی به زعم اسرائیل آیا پناه گرفتن تنها چند نفر عضو حماس در مدارس یا بیمارستانهایی که دهها بیگناه دیگر هم در آنها هستند توجیهی برای حمله نظامی به این مکان ها می شود(5)؟ حمله به دفتر سازمان ملل که دیگر با هیچ منطقی جور در نمی آید(6). در ضمن این گزارشها از سوی ارتش اسرائیل ادعا شده است و به دلیل نبود گزارشگران مستقل در غزه که پارلمان اسرائیل از زمان محاصره اقتصادی غزه ورود آنها را به غزه ممنوع کرده قابل تایید نیستند )7). به علاوه، طبق تعاریف بین المللی، حمله به غیر نظامیان یا به وجود آوردن عمدی شرایطی که باعث قحطی و مرگ غیر نظامیان شود از مصادیق جنایت جنگی هستند (8).

بخش بعدی مرور مختصر مناسبات سال 2008 نوار غزه با اسرائیل شامل آتش بست، محاصره اقتصادی و موشک پرانی خواهد بود.

از غره نوشتن

2009-01-06T20:22:00.002-05:00

تازه یادش افتاده که یه چیزی هم اینجا از غزه بنویسد. کلا آدم ها همینطور هستند دیگر. ولی باید آخر کسی پیدا می شد که بگوید که اینجا مرغ و تخم مرغی نیست که حساب کنیم کی اول محاصره کرد یا کی اول موشک پراند. یا حتی چه کسی پول داد که موشک بریزند و چه کسی قطعنامه را وتو کرد. وقتی از آسمان بمب میریزد باید جایی برای پناه گرفتن داشت............

اساسا شرمنده ایم ولی همین است که هست

2008-12-31T21:15:00.002-05:00

نه، فکر نکنید رئیس تمام شده است. کلا آدم گاهی باید کنار بنشیند و تماشا کند و دعوت به دیدن بکند. البته این دیدن همان دیدن خودمان نیست. منظورمان را که می فهمید؟ گاهی دنیای این زمینیها اتفاقاتی می افتد که راستش دیگر دل و دماغی برای نوشتن از تجربهء آن بالاهای رئیس نمی ماند. اینروزها ترجیح میدهیم به کار همان جاودانگیها و آن اباطیل خودمان بپردازیم.کاش این آقای رئیس بلد بود خودش را درست و حسابی تقسیم کند. اصلا داریم شک میکنیم که همان چهار نفری هم که از حال رئیس خبر داشتند و منظورمان را می گرفتند دیگر نگیرند.

لابد این مدت داشتیم سعی می کردیم جاودانه شویم

2008-12-21T20:11:00.003-05:00

حالا که رئیس درگیر مقاله و پیپر و تز شده... نمی فهد که اینها به چه کارش می آیند؟ می گفتند که برای جاودانگیتان. گفت که لابد که صد سال بعد، از همه جا بی خبری، چیزی، کسی، را جستجو کند برسد به ما و کارمان. نه؟ مگر نگفته بودند که این وبلاگ ها جاودانه می کنند آدم ها را؟. مگر مقاله و پیپر و تز و این اباطیل برای آن زمینیها نبود؟

گاهی بوی تعفنی میگیردمان

2008-11-26T18:23:00.001-05:00

اینجا بوی تعفن گرفته اصلا از بس که نمی نویسیم....حتی هیچ کسی هم نمی گویدمان که بنویس..حرفی نیست لابد...ولی وقتی که آقای افتخار و هوکرز و ققنوس و خانم نویسنده هم نمی نویسند و هزار تو هم به پایان میرسه و شهروند امروز هم بسته شده، حداقل شما را به خواندن دوبارهء این روزهای سر هرمس مارانا دعوت کنیم.....واقعا همین....یعنی تمام مشکل شما زمینی ها همین بود که حل شد؟

در خدمت و خیانت پونز ته کفشمان

2008-11-18T20:07:00.003-05:00

اسمش را هرچه میخواهید بگذارید. خدا. روح. انرژی مثبت. انرژی کیهانی. یا ازاین اباطیل..... ولی دوباره ایمان آوردیم آن لحظه را ابر و باد و مه و فلک همه و همه در کار تو هستند.

خوب که فکرش را میکنیم، این خاطراتی که پونز شده اند در ته کفشهامان، باشد که همانجا جایشان خوب باشد، تا بلکه اگر یادمان رفت و دوباره پا فشردیم بر کسی، چیزی، "نکن آقا جان، نکن" را یادمان بیاورد. و البت که، آنگاه اگر و تنها اگر که شیرینی دردآلود پونز را خواستیم، پایمان را میتوانیم بیشتر بفشاریم.

و البت که از انتشار آلبوم جدید "کیوسک" خوشحالیم. هرچند که آقای رئیس کماکان اعتقاد دارند که سبک خواندن ارش سبحانی فاقد جذابیت لازم برای یک البوم کامل هست و در حد همان یکی دو آهنگ کافیشان هست. ولی همچنان نمی توانیم ذوق زدگیمان را از طرح روی جلد آلبوم "باغ وحش جهانی"شان پنهان کنیم. به ظرافت طبع طراحش تعظیم میکنیم. ملتفت که هستید؟ همان میمون روی جلد را می گوییم. و شباهت های بسیارش نه تنها با "میم. الف" بلکه به "جیم. ب" گاس که اصلا به این دومی بیشتر شبیه است. اصلا تمام زیبایی کارش را در اینجا میبینیم.

بله که "هر آدمی سنگی است بر گور پدر خویش". آقای افتخار عزیز. شروعش کردیم

رفرنس های بالا را هم ناچارا باید بدهیم دیگر. اول که شخص آقای رئیس بود و بعدی ها هم با سلام به آقایان نامجو و آل احمد.

به شیر اشتر خوردن و سوسمار

2008-11-11T09:53:00.002-05:00

امروزدر حاشیه یکی از دعوتنامه ها برای جمع آوری یک میلیون امضا برای حمایت از نام خلیج فارس نوشته شده بود:

"ما ایرانی ها از یک سو عرب ستیز ترین مردم گیتی هستیم، از سوی دیگر گذرنامه های تکتک مان ممهور است به مهر سفارت خانه های امارات متحده عربی در جوانی، و عربستان سعودی در پیری"

سبکی تحمل پذیر هستی

2008-11-06T19:01:00.003-05:00

راستش این رئیس شما هرازچندگاهی که مینشینه و به گذشته نزدیکش نیم نگاهی میندازه، فکری میشه که این گاه گاه هایی، که اجباری یا اختیارا لاجرم، مجبوره یکی به میخ بکوبه و یکی به نعل، بد جوری احساس خستگی و خفگی برش میداره، بیخیال میشه، دیگه نه به میخ میزنه نه به نعل، میره زیر آفتاب دراز میکشه-سلام ققنوس- و از این "سبکی بیهوده وار و تحمل پذیر هستی" که گهگاه میاد سراغ آدم، لاجرم کیفور میشه.

این را هم بگوییم که رئیس نفرتش را صرف شما زمینی ها نخواهد کرد. بیهوده تلاش نکنید. بل، سالهاست که از آقای مارکز عزیز یاد گرفته آن را روی یخ بنویسد. اجالتا پس صبر میکنیم تا فصل سرما.

از آقای کیهان کلهر عزیزمان برایتان نه تنها نگفته بودم اینجا، بل، موسیقی، که هنوز عشق اول آقای رئیس، اینجا مظلوم واقع شده. این آقا، که همین روزها باید یک جوری، یک جایی،ارادتمون را نثارش کنیم، آلبوم جدیدی داده به اسم “Silent City” که کار مشترک با یک گروه نیویورکی به نام “Brooklyn Rider” که دوباره تمام شور و اشتیاق رئیس را به کمانچه زنده کرده.

نشستم کل فیلم های آقای کوبریک عزیزمان، که مطمئن باشید باز هم اینجا،از ایشون و جادوی سینمایش بیشتر خواهید خواند، را دانلود کردم. حتی با اینکه این روزها فرصت سرخاراندن هم ندارم که ببینمشان، از داشتن یکجای این همه شاهکارهای تاریخ سینما مقادیر وافری به اشتیاق دارم.

بی بدون هیچ هستی/ که هست باشدمان برای روز مبادا/ مباد که باشیم ما بر هستی/ ماندگار تر از هستهء هلویی که نیست شود از برای آمدن هستهء دیگربرهستی.....

و تنها همان هست بی هست است/ که هل میدهدمان شتاب کنید/ تا بمانیم بر هستی و نمانیم از هستی/ می دویم ما بی بدون هیچ هستی/ گاو آهن گونه و میدویم/ بی بدون بی هیچ هستی......

فقط یک کلمه بگویم که نـــــــــه...باید بدوم...

عرض سلام کوچکی بود به آقای نامجو

این روزها برای ندیدن فیلم "کنعان" آقای مانی حقیقی، بل که همان گم گشتهء سینمایمان باشد که به "کنعان" بازگشته، بد جوری حسرت میخورم و برای دیدنش لحظه شماری...به خصوص که "کارگران مشغول کارند" آقای مانی حقیقی را دیدهام و مقادیر بسیار زیادی حظ برده و حسرت بلعیده ایم.

از آن دوست وزغ همزاد عزیزم اینجا قبلا گفته ام برایتان، که خودش پیداش شده بود و با فارسی سلیس به من گفته بود که به دلیل یک نوع پیوند خونی که بین ما هست همزاده منه. این روزها بیشتر سروکله اش پیدا میشه، که همیشه ناگهان ، یه گوشه میبینمش که نشسته، با ان چپقش که همیشه موقع حرف زدن گوشه لبش جابجا میشه، داستانهایی را برای رئیس تعریف میکنه که باورش برای زمینی ها سخته. گاهی از این داستانهایش با کمی دخل و تصرف باید گفت برایتان.

واقعا نکنه انتظار دارید برایتان پست های بیست شماره ای سر هرمس ماراناای بنویسم؟

2008-11-01T19:31:00.001-04:00

No, there are no murders in Africa

Only regrettable deaths

And from those deaths, we derive the benefits of civilization

Benefits, we can affords so easily

Because those lives were bought so cheaply

Constant Gardener

گاهی.../کنج خلوتی.../... و سیگاری چنان

2008-10-28T15:14:00.001-04:00

آدم ها را باید موقعی که خود خواسته از جمعی جدا می شوند، آرام، در گوشه ای، تا سیگاری بگیرانند، شناخت که قدشان چقدر بلند است. از طرز ان نگاهی که به اطراف میکنند هنگام کام گرفتن از سیگار بر لبشان. مثل همین آقای مارچلو لیپی بزرگ با آن سیگار برگ معروفش بعد از قهرمانی ایتالیا، یا آقای والدیر ویرا دوستداشتنی خودمان، آنجا که همه روی سر کول خداداد بودند داشت دنبال ته سیگارش روی زمین میگشت..

2008-10-20T17:09:00.000-04:00

Somebody said: “you live your life forward, but you understand it backward”

من یک گناهکارم

2008-10-16T01:03:00.000-04:00

اگر هم "آن جهانی" باشد و بنا بر روز داوری شود، باید برای لذت های نبرده از زندگی محاکمه مان کرد.

گاهی باید بخندیم به حماقتشان

2008-10-14T19:09:00.000-04:00

“طبق آمار سازمان هاي جهاني، سالانه بيش از 800 هزار زن و دختر از سراسر جهان به آمريكا قاچاق مي شوند و به فاحشه گري اجير مي گردند و دست آخر وقتي تاريخ مصرفشان به سر آمد، در گرداب اعتياد و موادمخدر جان مي بازند. برخي از جامعه شناسان بين المللي، كشاندن زنان و دختران به هاليوود را نيز از گونه همين نوع قاچاق انسان به شمار آورده اند!”

نقل از روزنامه کیهان- یکشنبه 21 مهر

پ.ن: قضیه رو حدس می زنید حتما. بعد از روی فرش قرمز رفتن گلشیفته نوشته شده. جمع و ضرب قصیه را هم که خودتون میکنید دیگه. جمعیت 300 میلیونی آمریکا و سالانه 800 هزار زن قاچاق شده!!!!!!!!!

بارمان را نتوانند که کشند.. اصلا// یا اینکه چطور یاد گرفتم پشت در آماده بایستم

2008-10-10T19:36:00.000-04:00

این روزها فقط می نویسم برای تیترهایی که بعدا در بالای نوشته ها نصب خواهد شد. اصلا این بار امانت نوشتهها را- حالا هر چقدر هم که سبک- این تیترها هستند که حمل میکنند. وصد البته که رئیس قصد نداره که "شاه رفت" و "امام آمد" و از این...ها تحویلتان بدهد حالا هر چقدر هم که اینها در عمل اثرگذار ترین تیترها بوده باشند. نه، اصلا هر حرفی نزده ای را یکجورهایی نشده است بنویسد برایتان وباید یک جورهایی به خوردتان می داد، با چهارتا کلمه تیترش می کنه می چسباند آن بالا. یک جورهایی می نیمال تر. طوری که بار امانت را از روی جمله ها بردارم و تاکید را روی کلماتی بگذاریم که خودشان به اندازه کافی استقامت برای این کار داشته باشند( سلام آقای نامجو).

هیچ بعید نیست که یکی از آرزوهای رئیس برآورده بشه. همان که دلش میخواست شبی:

زلف آشفته و خوی کرده و خندان لب و مست//پیرهن چاک و غزل خوان و صراحی در دست

نرگسش عربده جوی و لبش افسوس کنان//نیم شب آمد به بالین من بنشست

سر فراگوش من آورد و به آوای حزین//گفت ای عاشق شوریدهء من خوابت هست؟

می فهمید که چی میگیم؟

خواب هامان هم اخیرا ویندزوری شده. یعنی اینقدر دنیا کوچیک شده؟

می دانید که؟ قاعده نانوشته یا ضرب المثلی هست که "نتها دوبار زندگی میکنیم" یا همان که می گوید "پستچی همیشه دوبار زنگ می زند". پس اجالتا که پاهامون را روی هم انداختیم و حتی تا سر کوچه هم نمی رویم و میخوانیم: "آهااااااااای مردم کلا به ...م"

گاهی محو در چیزی می شویم

2008-10-07T21:39:00.006-04:00

سوال: وقتي اين فيلم را مي ساختي هيچ فكر مي كردي فيلم موفقي از آب درآيد؟
جواب: وقتي فيلم مي ساختم خودم محو حوادث جلوي دوربين بودم و به بعدش فكر نمي كردم.

این جواب را حنا مخملباف 14/5 (در زمان مصاحبه) ساله می دهد.
با تشکر از هوکرز

مجموعه وبلاگ پست های کافه صاحاب پیانو

2008-10-04T15:03:00.001-04:00

رفته ام یکی از کافه های ویندزور با خیال راحت واسه خودم نشسته ام کتابم را میخوانم (چطوری احسان؟). کتابش البته یه جورهایی انگ تو کافه خوانده شدنه همان طور که از اسمش هم پیداست، "کافه پیانو". کتابه یک هفته ای توی یکی از این کیسه های پلاستیکی پستی TNTبوده از همین ها که روش نوشته صد در صد از مواد بازیافت شده ساخته شده؛ تا مثلا دل نازک امثال من که برای برای محیط زیست می تپه نشکنه، یا اینکه شاید هم معافیت مالیاتی ای چیزی در کاره. این همیشه از اون جور کارهای بد بختیه که هیچکس واسه خودش دوستش نداره. یعنی برای بعضی ها یه جورخلاصی از عذاب وجدانیه که هیچ منبع مشخصی نداره یا اینکه برای بعضی دیگه برای بستن دهان دیگران. به هر حال این کتاب "کافه پیانو" که من اسمش را میگزارم "مجموعه وبلاگ پست های کافه صاحاب پیانو" یا یه همچون چیزی، به شدت وبلاگیه. پاراگراف هایی که مثل پست های یک بلاگ قوی پرازغرغر های روزانه نویسنده شان از زمین و زمان و شیرین نوشته شده البته. از این ور به اون ور می پرند. تکه تکه می شوند. پراکنده می شوند و دوباره به هم می رسند-یه جایی یادمه یکی همچین تشبیهی از صدای نامجو کرده بود.

از متن کتاب:

"وقتی داشتم روی کاپوچینوی دخترکی کف میریختم که رفته بود توی نخ علی-که داشت آن گوشه برای خودش نماز میخواند و پاک توی این دنیا نبود-و طرف، مثل این که بردپیت را توی لباس احرام دیده باشه چشم هایش از حدقه بیرون زده بود؛ به این فکر میکردم که چه قدر این ناجور بودنهای ظاهری و این غیر مترقبه بودن ها قشنگ است"

"کافه پیانو" نوشته فرهاد جعفری

گاهی مستی میکنیم چنان

2008-10-02T01:33:00.000-04:00

شرابش اگر شراب باشد، می رویم همچنان... با شما یا بی شما

گاهی تخیلشان پروازمان می دهد چنان

2008-09-30T16:10:00.002-04:00

یک داستان نسبتا اوریجینال (بله فارسیش روهم بلدیم!) با یک پرداخت عالی و کلی ایده های جزئی و خلاقانه و البته مقادیر مناسبی از ارجاعات به "2001 حضرت کوبریک"، شخصیت پردازی ماشین ها حتی اگر یک نور قرمز با یک نقطه زرد مدام باشند و انجا که دوباره "حوا" باعث بازگشت انسان به زمین میشود. همه و همه جمع میگردد در WALL E.

گاهی چنان شک می کنیم به شک هایمان

2008-09-27T12:54:00.003-04:00

شسته ام دارم مقالهء بسیار جالب مجید را در باب وجود یا عدم وجود خدا همراه با آهنگ The sound of Silence گوش می کنم که هم خونهء کاتولیک بسیار موئمنم در میزنه وارد اتاق میشه و یه ژاکت به من میده که زمستونها بعد از حمام گرفتن بپوشم.

پ.ن: نتیجهء خاصی نمی خواستیم بگیریم!

نوستولها

2008-09-25T00:21:00.001-04:00

امروز خیلی هوا پاک بود....مطمئنم که دماوند رو دیدم

مگه نه اینگه طبق نسبیت نورهمیشه مسیر منحنی طی میکنه؟

یا نه.........شاید هم باز کار گوکل لعنتی بود

2008-09-19T17:31:00.002-04:00

من امشب باید بروم

باید امشب چمدانی را که به اندازه پیراهن تنهایی من جا دارد بردارم و به سمتی بروم که درختان حماسی پیداست شت! لعنتی جایی ندارم! کجا؟ تهران؟ اصفهان؟ واریان؟ مونترال؟ ونکوور؟ که چی؟

نه سهراب جان! باید بگم که در مورد من ریدی!

مست مست میکنم به جاش!

از همون مستی های کرج با "آریا" با "نوروزی"، "میثم" باید جمعمون میکرد.

آنقدر بروم تا ساقی گوید یک جام دگر گیر و من نتوانم

خوبم...فقط بفهمیدم...

آه که اینطور.... آقاجان

2008-09-16T00:41:00.002-04:00

مغز که نیست آقاجان….یک مخابرات متروکه است….خط روی خط شده است اوضاع.. بدجوری

"راستش من جدیدا به این نتیجه رسیدم که مولوی همجنسباز بوده و عاشق حسام الدین سراج بوده!!!"

خب لابد بوده آقا جان..عشق مولانا زمان و مکان نداره.......بوده حتما.. وقتی شما میگی..

از ترک ها بگم آقا جان.....از اینکه روابط آدمها مثل راه رفتن روی یخ دریاچه است ترکهایی که محاصره ات می کنند، دورت میزنند و سقوط درون آب یخ دریاچه که تازه سرحالت میاره از خماری و مستی در میای.

می دونید که چی میگیم؟

در آفتاب ابدی ذهن زلال، فصلی را که جوئل و کلمنتاین روی یخ دریاچه دراز کشیده اند. با آن ترک بسیار واضح رویش. یک شاهکار تصویری. بدون نیاز به دیالوگ چه اصلا نیازی هم به دیالوگ نیست در خیلی از صحنه ها. مگر با سینما سر و کار نداریم. پس خلاقیت تصویری کجاست؟ دنباله روهای کوبریک کجا هستند؟

بله آقاجان.... گویا واقعا صلح و آرامش از حقیقت بهتره (با ذکر ماخذ از سر هرمس). کجایی امیر؟

دوست دارم وقتی رو که همهء افکارت رو روی تزت متمرکز کردی. داری از توی نتایج یک چیزایی در میاری یک تکونی به علم بدی، یه لوله ای باشه هوایی از روش رد بشه، بشینی تحلیلش کنی یه حالی به علم بدی.....درست همون موقع اخبار رو میخونی از آزمایشگاه عظیم "ال اچ سی"، یاد2001 ادیسه فضایی کوبریک میافتی، مینشینی یه بار دیگه تا آخر تماشا میکنی بعد دو سه روزت رو کامل میگزاری نقدها و نفسیرهای مختلف فیلم رو بخونی حظ (ض؟!) کنی از این همه پیام تصویری که روبروی چشمهات و دونه دونه داری رمز گشایی میکنی... بعد میبیینی کلیه ایده های مربوطه به تزت پاک شده از کلت. خالص........

2008-09-10T19:18:00.001-04:00

پرده اول--2008 مرز سوئیس و فرانسه آزمایشگاه LHC

"داره از سی. ام. اس رد میشه، شامپاین هاتون رو باز کنید!"

این جملهء رئیس سازمان فضایی اروپا و آزمایشگاه ال اچ سی بعد از دیده شدن آثار پروتون در آشکار ساز ها بود. تونلی دایروی با 27 کیلومتر طول و در عمق 100 متری زمین

ده سال تمام طول کشید تا بزرگترین آزمایشگاه تاریخ علم ساخته شد. برای رسیدن به حقیقت، راز کیهان، آغاز جهان، مهبانگ و مبدا هستی. برای رسیدن به ذره هیگز یا ذره الهی! اهمیت خبر شاید چیزی در حد قدم گذاشتن بشر روی ماه–دروغ یا راست- باشه و تا یک سال دیگر بعد از کامل شدن نتایج آرماشیات شاید درستی یا نادرستی فرضیه انفجار بزرگ نیز اثبات شود که بدون شک بزرگترین دستاورد علمی بشر تا کنون خواهد بود.

پرده دوم—حوالی سالهای 1860، یکی از محله های پاریس

ژول ورن در حال کار کردن روی ایده های فوق العاده خلاقانه ای برای یک سری داستانهای علمی تخیلی. اینکه چطور رویاهایش را در سفر به ماه، به اعماق زمین و اقیانوس را به صورت داستانهایی در آورد. ایده هایی را که ممکن است مردم قرن نوزدهم احمقانه تصور کنند ولی از خواندنشان لذت ببرند.

پرده سوم—نیمه دوم دههء 1960 یک استودیو فیلم سازی

استنلی کوبریک در حال به فیلم در آوردن رمان 2001 یک ادیسهء فضایی سر آرتور.سی. کلارک. یک نسخهء سینمایی از سولات بشری و ناشناخته ها. تلاشی برای شناختن ناشناخته ها و گسترش مرزهای خیال بشری. رویاهایی برای آینده. فیلمی که درست یک سال قبل از فرود بشر بر ماه اکران شد. حماسهء فضایی کوبریک.

پ.ن: هوس کردیم یک بار دیگه حماسهء فضایی کوبریک رو ببینم تا دقیقا یادمان بیاید که خللاقیت یعنی چه که چه کسانی هستند که راه را باز میکنند. بریم تا ابعاد وجودمان کش بیاید.

in the mood for love

2008-09-06T21:19:00.000-04:00

با پسرک روی خنکای چمن ساز زدیم، مستی کردیم از شعر گفتیم

2008-09-05T19:31:00.000-04:00

رقصم گرفته بود

مثل درختکی در باد

آنجا کسی نبود... غیر از من و خیال و تنهایی

پیرانه سر دیوانه وار

تنها....تنها.....رقصیدم

گه مفت

2008-08-25T17:14:00.003-04:00

هامون را دیدم

رفتن حمید هامون باعث شد بفهمم اصلا حمید هامونی رو نمی شناختم .

"نه دکتر من یه موقعی فکر می کردم یه گهی میشم..ولی هیچ پخی نشدم"

از پدربزرگ مادر همیشه برامون گفتن که-با اون لهجه اصفهانی- تکه کلامش این بوده:

"گه مفت نخور"

Save the Tomato

2008-08-20T15:35:00.000-04:00

محمود مشنگ: "آآی مردم....کی گفته گوجه فرنگی کیلویی 2000 تومن...همین میدون تربار ما میده 1000"

اهالی مریلند آمریکا در مصاحبه با CNN: "شما در این حوالی یک اسلحه رو می تونید راحت تراز گوجه فرنگی بخرید.. برای همینه که اینقدر جرم و جنایت زیاد شده."

نظر شخص شخیص رئیس: "اصولا از گوجه فرنگی استفاده های دیگری هم کرد از جمله در غذاهای مدیترانه ای و همچنین از رب گوجه فرنگی می توان در غذاهای ایرانی استفاده کرد. در جشن گوجه فرنگی اسپانیایی ها.....و صد البته هراز چندگاهی برای انتقاد از سیاستمداران می توان از پرتاب گوجه فرنگی استفاده."

اینجا آمریکاست

2008-07-29T02:42:00.000-04:00

تونل/مرز/ثبت نام ویژه/قسم/دیترویت/فقر/خانه خراب/ مهاجرت/آفریقایی-آمریکایی/فرودگاه/عظمت/پول/پولدار/امنیت/نا امنی/بالتیمور-واشنگتون/شیک/توریست/آزادی/دموکراسی/لحظه شماری برای روز آخر بوش!!/کاخ سفید/یاد بود/بنای دراز/ جرج واشنگتن/ابراهام لینکلن/بنجامین فرانکلین/موزه/هوافضا/آپولو11/نیویورک/سرعت/سرعت/هیجان/منهتن/تاکسی...تاکسی اسمانخراش/معماری/شهرسازی/کثیف/زیبا/غرور/شکسته شده/ جای خالی دو چیز/night life/موزه/هنر/مدرن/سالوادور دالی/دیوانه/ دوست داشتنی/ پیکاسو/ ون گوگ....../فرودگاه/پرواز/کالیفرنیای آفتابی!

پ.ن: سلام آقای دالی....اینکه آدم درست هم زمان با نمایشگاه مخصوص سالوادور دالی موزه هنرهای مدرن نیویورک باشه اصولا اتفاق خوبیه

پ.ن: کمی خلاقیت لطفا....کمی رویا....به احترام آن آقای دیوانه دوست داشتنی هم که شده....فقط کمی ابعاد زندگیتان را منعطف کنید....حتی شما دوست عزیز

نیمه پر لیوان

2008-07-19T11:59:00.002-04:00

خوش شانسی یعنی وقتی مجبوری بری داخل کانتینر آشغال دنبال کلیدت بگردی، کانتینر پر نباشه که توی کیسه های آشغال غرق بشی!!

جزئیات

2008-07-07T12:22:00.001-04:00

جزئیات است که ماندنیست

که خاطره ها را می سازد

و لذت را کامل می کند

شک

2008-07-03T16:41:00.000-04:00

باور هایمان رویاهایی بیش نیستند

شک مقدمهء خلاقیت است

شک کنیم.......

نجات یافتگان

2008-06-30T14:52:00.002-04:00

حضرت نوح

پیامبر گرامی و احتمالا متوفی

ضمن عرض ادب و احترام. با توجه به اهتمام بی شائبه جناب عالی در حفظ و نگه داری گونه های انسانی و حیوانی احتراما به عرض می رساند که با توجه به شدت نزولات آسمانی و رحمت الهی و همچنین قحط الرجال در این حوالی، اینبار "ما قطعا از نجات یافتگان نخواهیم بود". لذا با توجه به لزوم حفظ و حراست از گونه های کمیاب انسانی و غیر، نمونه D.N.A جمعی از گونه های انسانی و انسان نما، به پیوست به حضورتان تقدیم می گردد. باشد که همه از رستگار شدگان باشیم.

و من الله توفیق

رئیس

مدیر کل مرکز جمع آوری و حراست گونه های کمیاب "ویندزور" و حومه

رونوشت جهت اطلاع: بارگاه حضزت ازرائیل و بارگاه متعال حضرت حق

ما قصاب های دیجیتالی

2008-06-20T14:46:00.003-04:00

"آفتاب ابدی یک ذهن زلال" را اگر دیده باشید حتما پیدا کردید که آدمها را چگونه می شود از ذهن پاک کرد. یک دکمه "دیلیت" و تمام. یک فقره قتل دیجیتالی. باقی ماجراهای فیلم را هم که فراموش کنیم. داشتیم فکر میکردیم غیر از پاک کردن چه کار دیگری ازمان بر می آمد؟ غیر از حذف آدمها چه می توانیم بکنیم؟

چرا که نه.

خیلی هم بیرحمانه نیست. از کشتن که بهتره

آدم ها را تکه تکه میکنیم. تکه های دوست داشتنیشان را نگه میداریم برای خودمان و تکه های ناجورشان را دور میریزیم. اینجوری حداقل قاتل دیجتالی نیستیم، "قصاب های دیجیتالی هستیم". ما حتی خودمان را تکه تکه می کنیم. بعضی ها را از پشت هیمن مانیتورها با بقیه قسمت میکنیم حتی بعضی از آن خیلی خیلی شخصی ها را. بعضی از آن تکه های رویی را هم میگذاریم برای سرو کله زدن با آدم ها، میگزاریمشان تا تکه های دوست داشتنی از آدمهای دیگر را کشف کنند و دنبال پیوند ها بگردند. و حتی اگر شد بعضی تکه های خودمان را هم اگرشد دور می ریزیم.

کج گردنی

2008-06-18T13:47:00.002-04:00

این گردن درد حداقل این جالبی رو داره باید گردنم رو کج نگه دارم، همه چیز رو از زاویه 15 درجه به راست می بینم. اینجا همهء ساختمان ها برج پیزا هستند.

paradise now

2008-06-09T12:19:00.005-04:00

سعید…

بهشت را دیدی آخر؟

من فکر کنم لحظه ای بهشت را دیدم. راستش زیاد مطمئن نیستم. دوربین به سرعت از آن رد شد. همانجا زیر درختان زیتون بود.

Paradise Now

فکر میکنم پس بامزه هستم

2008-05-29T17:33:00.002-04:00

ننوشتنمان این روزها طعم گسی داره. حالتی مثل خوف و رجا.

آبشارهای نیاگارا را تا به حال از بالا دیده بودید؟ دقیقا از یه جایی از طبقه 23 همراه با یک لیوان ویسکی؟ از بالا به عظمت آبشار اگر شک کردید، از پایین ببینید اینبار. بگذارید آبشار بر سرتون بباره تا دقیقا بفهمید عظمت چیست.

روزی یک فیلم. زندگیه زیبایست. نه؟

داریم فکر میکنیم که چی میشد آقای "وودی آلن" به صورت قرص یا اسپری موجود بود. الزاما هر روز ادمها ازش استفاده میکردند. هم فکر می کردند هم بامزه بودند. وودی آلن یعنی: فکر میکنم پس با مزه هستم.

ما مدام نیاز داریم که به خودمون یادآوری کنیم که کی هستیم. هدف هامون چی هستن. دروغ هایی بگیم تا زندگی برامون با معنی بشه. پس اتفاق خوبیست که کسی پیدا بشه برا این اساس فیلم "ممنتو" رو بسازه. حتی اگر فیلم این ضعف رو داشته باشه که وقتی گره داستان باز شد ایدهء اصلی در آن کمرنگ میشه.

جادویی که تصاویر هیچکاک میکنه لذت محض از سینماست. حس تعلیق واقعی. در فیلم "سرگیجه" فصل بیست دقیقه ای هست از یک تعقیب نیمه پلیسی که در آخر عاشقانه می شود. یک سری از زیباترین صحنه های که تا به حال دیدم. بدون نیاز به کلام. هیجان و زیبایی محض.

آدم هایی هیستند در گوشه ای از همین دنیا که زندگیشون، عشق، خیانت و مرگشون با سگ ها پیوند خورده. آقای "گونزالز ایناریتو" فیلم درخشانی از اینها میسازه به اسم "عشقهای سگی" Amores Perros

.

2008-05-26T13:13:00.003-04:00

“I would never want to belong to any club that would have someone like me for a member…..That’s the key joke of my adult life in terms of my relationship with women…”

Woody Allen, Annie Hall

That's too much. Let's forget it sometimes

2008-05-15T21:01:00.001-04:00

تورنتو در کافه ای نشسته ام. از پشت پنجره سیل آدمهایی که با نهایت سرعت ممکن راه میروند رو تماشا میکنم. دو ساعتی بین دو اتوبوس وقت دارم. از اون روزهایی بود که بحث سیاسی مفصلی به پستم خورد با آدمی که تازه آشنا شده بودم. از اسلام سیاسی و اسلام غیر سیاسی، اسلام شیعی تا اسلام سنی، اسلام وهابی، اسلام سلفی، اسلام طالبانی، اسلام دروزی، اسلام آخوندی و ......گفتم و بیشتر شنیدم. دقت کنید این صفت هایی که پشت کلمه اسلام ممکن است بیاد آنقدر زیاد هست که کل این چهار پنج خط رو پر کنه. نه تنها از اسلام، از دموکراسی، ایدئولوژی، حقوق اقلیت و....خیلی مفاهیم دیگر هم گفتیم. حس می کنم این کلمه ها بیشتر یک بار ابزاری در کلام پیدا کردهاند تا واقعا یک مفهوم. و نه تنها هیچ تعریف و کارکرد دقیقی نمیشود برای اینها ارائه داد بلکه هیچ تضمین صد در صدی هم نیست که در عمل و کارکرد کدامشان بدتر کدام بهتر، کدام بدتر، کدام حقیقت و کدام افسانه بوده اند. فکر کنم بشر از همان اول هم به این بن بست های شبه فلسفی می رسید و دقیقا اینجا بود که "هنر" راهی شد برای فرار از این "بار هستی". برای فراموشی و دیدن زیبایی ها. تا دیگر هیچ "هست بی هستی نباشدمان، که بگوید شتاب کنید تا نمانید از هستی و بمانید بر هستی".

پ.ن: به شدت الان دلم یه فیلم وودی آلن می خاد با اون غرغرهای فلسفی بامزه، با شوخی های بی نظیرش با زندگی مدرن شهری (بخوانید زندگی نیویورکی که البته زندگی تورنتویی هم همچون چیزیه!)

گاهی وقتها

2008-05-09T12:37:00.003-04:00

1- گاهی وقتها وبلاگ ها آدم ها رو جاودانه می کنند. گاهی وقتها آدمهایی آوازشون از روستای "جمال آباد کالو" در جنوب ایران تا آمریکای شمالی میرسه.

کوچک ترین مدرسهء دنیا با 4 نفر و یک سرباز معلم. از "اینجا" و "اینجا".

پ.ن:لوس بازی های نجف زاده رو ببخشید. دست خودش نیست. کلا آدم لوس و ....ه. ولی گزارشش ارزش دیدن داره.

2- گاهی وقتها هم آدم های معروف بزرگتر از دهانشون حرف می زنند. گاهی خودشون رو در حد م.الف.مشنگ مطرح میکنند. گاهی وقتها آدم ها می خواهند ما رو محو کنند. گاهی وقتها بعضی آدم های گمنام باید به آدم های معروف بگن که:"هیلاری" عزیز ما رو محو نکن لطفا. درسته که ما "باراک" رو بیشتر دوست داریم ولی تو هم هنوز شانس داری برای رئیس جمهور شدن. ناراحت نباش. عصبانی نباش. لطفا هم مارو محو نکن. "از اینجا"

با توام. آیا خبری هست هنوز؟

2008-05-06T02:33:00.004-04:00

با تو ام

اعصابم خورده. می شنوی ؟ شش ماه دنبالتم....واسه ما کم نیست.این ارتباطات مجازی لعنتی. می دونی که زیاد خوشم نمی اومد ازشون. همیشه رودررو بودیم با هم. الان که یه اقیانوس فاصله افتاده بین این دو رو. نمی دونم چرا هر دفعه دنبالت گشتم دنیا یه بازی در اورد. چندمین باره تو این ماه که خوابت رو دیدم.

شنیدم فلک سر ناسازگاری باهات گذاشته؟ هان درست شنیدم؟ اوضاع روبه راه نیست؟ اونجور که می خواستی پیش نمیره؟ می دونم. قانون مورفی بود دیگه اسمش.

عوضش وقته خوبیه که یادمون بیاد. کم نداشتیم از این جور چیزها؟ یادت که نرفته؟ وقتی صدامون به هیچ جا نمی رسید رو که یادت نرفته؟ "داوری" رو که ناداوری میکرد؟ وقتی فریاد می زدی رو چی؟ یادته دو دستی گرفته بودمت؟ می ترسیدم کار دسته خودت بدی. اشتباه می کردم. تو بودی که بعدها نگذاشتی من کار دست خودم بدم. اینها رو یادت نباشه اون شب رو حتما یادته. چهار نفر بودیم توی "فرهنگیان" روی جدول نشسته بودیم. تو از امید گفتی. زندگی رو گفتی که چقدر می تونه قشنگ بشه. راست بود. حالا حتی بدون اون ها هم زندگی رو میتونم زیبا ببینم. وقتی یکیمون روبراه نبود می رفتیم پیش "بابا رحیم". یه چیزی بهمون می داد حالمون رو جا می آورد. حتما از اون معجون نخوردی که روبراه نیستی. اون کل کل هامون، سیاست گذاریهامون رو آخر شب ها سر کوچه "ساعد" وقتی توی "کلت" نشسته بودیم چی؟ اون روزهای خودت رو با "آناتما" و "داریوش"، یادته که؟ روبراه نبودی. درست شدی. اون شب های طولانیه بیداری. روی "سنگ و یونولیت" خوابیدن رو چی؟ به هم انرژی مثبت می دادیم مدام. "گل صد برگ" گوش می کردیم که بتونیم ادامه بدیم. اون شب آخری رو که مطمئنم یادت هست. "ققنوس" چه کرد با ما. از هیچ به همه چیز رسیدیم. همه چیز که نه، ولی چیزی رو برگردوندیم که تو خواب هم نمی دیدیم. برای از دست دادنش مرثیه هم خونده بودیم. یادته که؟ روی همون سنگ ها دراز کشیدیم. اشکمون داشت می اومد. ولی می خندیدیم. بعدش رو چی؟ اون همه پله ها رو که شش ماه دویدیم بالا و پایین و آخرش هم هیچ. نا امیدمون کردن-و شاید هم برای همینه که من اینجام الان-. اینها رو حتما الان جدی نمی دونی. خوب یه جورایی راست می گی ولی از اینجاها بود که شروع کردیم. مگه نه این که الان پوستمون هم کلفت تر شده؟ مگه نه اینکه سنسور هامون دیگه به خیلی چیزا حساس نیستند؟

"سرود آفرینش" همیشه یکی از آخرین چیزها بود. جواب می داد. نه؟ یادته عاشق "قاصدک" بودیم؟ همین الان دارم بهش گوش میکنم. مانده خاکستر گرمی جایی هنوز.

راستی "الههء خرد" مگر نیست با تو؟

حماقت، تراژدی، و طنز

2008-05-02T00:23:00.002-04:00

هنوز هم محبوب ترین بخش از "دائی جان ناپلئون" برای من صحنه ایست که دائی جان روی پله های زیر زمین افتاده و داد می زنه:"پس شما ها کی می خواهی بفهمید. که این کار انگلیسیهاست. به قول ناپلئون:چیزی که حد نداره خرّیته". پیرمرد صدای انفجار ترقهء دست ساز رو شنیده بود و فکر می کرد صدای بمب های طیارهء مخصوصیِ که مستقیم از لندن برای نابود کردن اون فرستاده شده بود. و همین خریت دائی جان و اطرافیان در قالبی از طنز و تراژدی دست مایه ای می شود برای یکی از بهترین رمان های معاصر.

برادران کوئن هم استاد به تصویر کشیدن همین حماقت ها هستند. درباره اکثر فیلمهاشون می شه گفت "جنبه های دراماتیک احمق بودن" به تصویر کشیده شده. "فارگو" فیلم درخشانیست. از توالی حماقت های شخصیت های داستان و فجایعی که رخ می دهد با شخصیت پردازی های فوق العاده. "قاتلین پیرزن" هر چند در شخصیت پردازی به کاملی "فارگو" نیست ولی همین اتفاقات را درقالب یک کمدی-جنایی به تصویر میکشد. و حتی در"اینجا جای پیرمردها نیست" (No Country for Old Men)، فیلمی که به شدت کامل و درخشان به نظر می رسه، تمام بار داستان و اتفاقات حول محور حماقت شخصیت اصلی داستان شکل می گیرد. یک داستان موش و گربهء تمام عیار. ولی در لابلای همین داستان تعقیب و گریز است که امضای خالقان اثر در شخصیت پردازی ها به چشم میخورد.

درست به اندازهء بی اندازه گی این حماقت ها می شود ازشون گفت. فقط به همین دلیل این رو نوشتم.

ترس از نوشتن یا: چگونه یاد گرفتم از دلنگرانی ها و عصبانیت ها دست بردارم و داستان بنویسم

2008-04-28T20:38:00.002-04:00

دوباره ترس برم داشته. از چی؟ ترس از نوشتن. از بلند نوشتن. نوشتن از داستانهام با همزاد وزغم. دستم به طولانی نوشتن نمیره. بلند که نمی نویسم، کوتاهش میکنم دوتا جمله می نویسم به اسم شبه مینی مالستی میدم به خورد همین چهار تا خواننده. اصلا دلم می خواست یکم اینجا فحش بدم. فحش نده آقا. آدم باید منطق داشته باشه. بشین مثل بچه آدم حرفتو بزن. خوب بنال چته؟ هیچیم نیست بابا. گیر نده. فقط ذهنم نمیکشه بلند بنویسم. ولی باز هم می خوام فحش بدم. یعنی اصلا این غر ها رو زدم که یکم حق بدین فحش بدم اینجا. چون کم آوردم و نمیتونم بلند بنویسم میخام یکم فخش بدم. دلم میخواست از نامجو بنویسم که خوندنش کلمه ها رو از معنی خالی میکنه. از اینکه که صداش کاملا در خدمت حسشه، از طنز و اروتیسم هم ابایی نداره. ولی تکراری شده. هر کی از ننش قهر کرده از نامجو هم نوشته. من دیگر چرا؟ اومدم از جدیدترین بحث بلاگستان-از بحث حوزه، خصوصی یا عمومی تن- بنویسم، باز دیدم عقیده ام 2 خط که بیشتر نیست. چی بنویسم؟ اینا رو که نوشتن خیلی ها. ولی هنوز دلم میخواد فحش بدم. خیلی هم چارواداری نیست. بابا مگه این چار تا فحش مهمه مگه برا شما؟ نشستم غرهام رو، فحش هام رو، و عصبانیت هام رو رو نوشتم.

شد این:

"کبری خانوم که کاری به کسی نداشت. کاره ای نبود.زن بدی نبود. زن تنهایی بود. روزی رفته بوده قصابی گوشت بخره، با قصاب چاق سلامتی میکنه، خمیرگیر نونوایی که تو صف حوصله اش سر میره شروع میکنه زیر لب غر زدن، که این زنیکه....ه چیکار میکنه. چقدر با این قصابه لاس خشکه میزنه. برگشتنی از دکان قصابی، دو تا هم میزاره روش و ماجرا رو به اوستاش تحویل میده که کم مونده بود زنیکه تو قصابی تو روزه روشن با اون مرتیکه سیبیل کلفت...استغفر الله.... بابا زن و بچه مردم تو صف نونوایی ایستادن. قباحت داره آقاجان. این رو نونوا می گفت به خمیرگیر. زن و بچه مردم هم که مشاالله،تو تخیل، هرکدوم یک پا ژول ورن. نقاط نامفهوم داستان رو تو خیالشون روشن کردند. معادله ها رو که توی ذهنشون حل کردند، شروع کردند به روایت ماجرا. از انواع روایت خطی و غیر خطی. اینا اصلا اینکاره اند. نه فقط نویسنده، بلکه فیلمنامه نویسند اینها. نه اینکه ریزترین اتفاقات و حرکات بازیگرها هم توی فیلمنامه نوشته میشه. روایت های ماجرا به همین کاملی بود. خلاصه ازصف نونوایی همه با لب های گاز گرفته، و بعضی ها هم شاید با حسرت که مشاالله این زنیکه با پنجاه سال سن، چهار ستون بدنش چه خوب کار میکنه، چه "قوهء باهِ"قوی ای داره. مدت زیادی طول نکشید که داستان از محله کبری خانوم بیرون رفت. کم کم تمام شهر کبری خانوم رو میشناختند. براش سرو دست میشکوندند. کبری خانوم-حالا دیگه یه زن 25 ساله- معروف ترین روسپی شهر شده بود. "

شبه مینی مالیستی

2008-04-27T12:41:00.003-04:00

کوتاه که میشوی....پایین که میآیی...

من بلند میشوم.......بالا می روم.....

وقت

2008-04-11T15:44:00.001-04:00

وقت زیادی داریم.......

فاصلهء بین هواگیریهای متوالی شنا، وقتی سر زیر آب، فرصت زیادیست

برای فکر کردن، فراموشی، غوطه وری، برای غرق شدن......

آن رقص جادویی

2008-04-09T19:42:00.005-04:00

رقص؟

گفتی رقص؟

کلی حرف دارم که بهت بگم.

بیا شروع کنیم....با هم..یک دو..

یک قدم به راست..یک قدم به چپ...یک پرش به جلو...پای چپ خم، نیمدایره ای در هوا می زند..و یک قدم به عقب

این "زوربای یونانی" بود که به جوان انگلیسی رقص یاد می داد. جوانی نه به اندازهء عمرش از لذات زندگی چشیده، که اصلا لذت بردنی را بلد نبود. رقص فوت آخر کوزه گریِ "زوربا" بود. معلمی شده بود که به جوان درس لذت بردن یاد بدهد. معلم شادی. نه اصلا چرا معلم شادی. مگر نه اینکه کسی که لذت بردن را بلد نیست فرقی با مرده ندارد. پس "زوربا" معلم زندگیش بود و درس آخرش: دیوانگی.

پسر سه ساله اش که مرده بود، برغم همه، او رقصیده بود. به جوان می گفت:" تنها رقص بود که دردم را از بین می برد". کم آوردی، رقص را رو کن.

زوربا این را فهمیده بود که این رقص انگار همه چیز را با هم دارد: هارمونی، موسیقی، دیوانگی، و سرخوشی.

پ.ن1: از رقص نوشتن راستش همچین ساده هم نیست. کار حرف و کلمه نیست. باید بری خودتو بندازی وسط و یا علی...خواست حرکته به قول کسی.

پ.ن2: قصاراتی دیدیم از مارتا گراهام رقصنده بزرگ آمریکایی:

«وقتی کلمات نارسا هستند به حرکت نیاز است.
شالوده‌ی تمام رقص‌ها چیزی عمیق در درون شماست.»

«هنگامی که منابع درونی آدم‌ها را آزاد می‌کنید
دیدن آنچه رخ می‌دهد خیلی دلپذیر است.»

مارتا گراهام

پ.ن3:شماره آخر "هزارتو" درباره رقص.

2008-04-07T10:45:00.001-04:00

خوشحالیم..... برای دوستان.....کلهم اجمعین

رقص بهاری

2008-04-02T19:39:00.002-04:00

امروز بالاخره بهار رو دیدم.

داشت از لای غنچه برگ های روی درخت های آفتاب خورده در می آمد.

امروز بهار رو شنیدم.

درسر و صدای سینه سرخ ها صدای بهار می آمد.

امروز بهار رو حس کردم.

در رقص "زوربای یونانی" بهار نظاره گر بود.

بی خیالی و مستی رو که بهار دچارش میشم با هیچ چیز عوض نمی کنم.

هر چی باشه بهار فصل جفت گیری تمام حیواناتِ.

ادیسهء کوبریک

2008-03-28T10:34:00.002-04:00

هر چقدر هم که آقای رئیس می خواست اینجا از کسی تعریف نکنه بازهم نشد. یعنی بعد از دیدن "2001 یک ادیسهء فضایی" نشد. نشد که این شاهکار فراموش نشدنی "کوبریک" بزرگ رو ببینم و ننویسم ازش. بگذارید همین حالا تکلیفمون رو روشن کنیم. بگم که با یک فیلم چهل ساله طرف هستیم، پراز افکت های کامپوتری، و جلوه های تصویری ولی به شدت قوی و هنوز در اوج، هنوز در قله به قول سر هرمس مارانای کبیرکه اینجا کلی ارادت نثار کوبریک کرده. زیبایی و عظمت صحنه های آغاز فیلم رو ببینید از اون پرواز سفینه های فضای از کنار زمین و ترکیبش با اون موسیقی ارکسترال شاهکار، که فقط و فقط میشه بهش گفت "زیبایی محض". کوبریک پنجره های جدیدی از زیبایی جهان رو به روی ما باز کرده حتی قبل از تلسکوپ های امروزی، که الان عکسهاشون خلاقیت بی اندازهء کوبریک رو برای ما مسجل میکنند. از اون مقدمه خلاقانه که با یکی از بهترین "کات های" تاریخ سینما ختم میشه نمیشه گذشت، از معلق بودن اون استخوان در هوا و پیوند خوردنش با پرواز معلق فضا پیما در فضا. انگار که کل تاریخ و تمدن بشر در این کات خلاصه میشه. از گریزی که به آینده زده، از دریچه ای که به سوی ناشناخه ها باز کرده، از سوال های بی جواب فیلم، از نماد پردازی های هندسی و تصویری نمیشه نگفت - که بی شک خود "کوبریک" استاد این بوده که پیامهاش را در فیلم به صورتی کد شده به صورت بازی با نور، با رنگ، با اشیاء، با حرکت آدم ها به خورد ما بدهد-. بیخود نیست که همیشه ارج و قرب فیلمهای کوبریک پیش آدمهای سینمایی بالاتر رفته. ذهن خلاق کوبریک افق های جدیدی از زیبایی و عظمت رو در سینما برای ما باز میکنه. کدوم فیلم کوبریک رو میشه دید و به نوعی دچارش نشد؟؟ هر کدومشون مهمون دائمی گوشه ای از ذهن میشن که بعد ها بارها و بارها بهشون ارجاع میکنیم. می شود مگر به خشونت و آدمی فکر کرد، و به "پرتغال کوکی" ارجاعی نداد؟؟ میشه به خیانت و مسائل زوج ها فکر کرد کرد و یاد “Eyes wide shut” نیافتاد؟؟ آقای رئیس اعتراف میکنه که کلی از علاقه اش رو به سینما مدیون "کوبریکِ" بزرگ. حتی می خوام جرات کنم و بگم که فیلم های "کوبریک" میراثی هست که سالها طول خواهد کشید که به ارزش واقعیشون پی ببریم.

کسی هست که در "راوی" بودن در "خلاق" بودن "کوبریک" شک داشته باشه هنوز؟

پ.ن:این پست آخرش شد "عاشقانه ای برای کوبریک".

شش پرده از نوروز

2008-03-17T21:14:00.002-04:00

1- اولین نوروزها:سالهای میانه دهه 60 است. اولین نوروزهایی که یادم میآد. سالهای تجمیع همه چیز. بدون فردیت. همه برای یک چیز. همه خانواده از پدربزرگی که اون موقع بود تا همه خاله ها و دایی ها عروسها، داماد ها دور یک سفره. البته با ترس موشک.

2- نوروز 73: عید خونه هستیم. با مادربزرگ و یک دایی. برنامه های تلویزیونی مخصوص نوروز جدیدا مد شده. برای سال تحویل "شجریان" قراره تلویزیون باشه-که گویا آخرین باری هم بود در تلویزیون-. اهمیت موضوع رو نمی فهمم ولی همه از این موضوع میگن.

3- نوروز 74:قراره سال تحویل "آبادان" باشیم. زادگاه پدر و مادر. امسال معناهای تاریخیم قراره کامل تر بشه. از اون عیدهایی که بعدا قراره موضوع نوستالژی ها بشه. 30 نفر از یک فامیل توی یه خونهء ویلایی. توی محله های دیگه، مشتی خاک و سنگ رو به من نشون میدن. اینجا خونهء بچگی مادرمه.

4- نوروز 79: یکی دیگه از اون مسافرت های نوستالژیک. این دفعه شمال. میگن حسابی حال کن که ساله دیگه شبحی به نام کنکور قراره نوروز رو ازت بگیره

5 نوروز 83: هوا خوبه، دریا زیباست، زندگی زیبا می شود!

6-نوروز 85: خونه ام. سر هفت سین. جزء جزء هفت سین رو این دفعه جور دیگه ای نگاه میکنم. آدمی که دنبال نوستالژی میگرده. دنبال خاطره از این نوروزها. صورتهای نوروزی تک تکشون رو برانداز می کنم. تصویر ها رو ثبت میکنم. میدونم که ساله دیگه سر این سفره نیستم. سفره نوروز من قراره به پهنای قاره ها گسترده بشه. اما این نوروزهای کوچک خودمون رو نمیشه فراموش کرد. آخرین سالیه که من برای سفره ماهی میخرم. عطر سنبل یادم می ماند......

نرون هایم

2008-03-14T15:28:00.000-04:00

روی آب خوابیده ام.

آرام و سیال روی جریانی از آب،

به هر طرف می روم

صخره ای گاهی، ساحلی،بی انتهایی دریا

این صخره ها نیستند که مرا می ترسانند

همه با خوردن به من نرم می شوند

در من حل می شوند

یا این که تک تک عصب ها و نرون هایم هستند که پیامی برایم ندارند؟

افق بی انتهاست........

او

2008-03-13T17:39:00.000-04:00

برای او که بودنم با بودنش گره خورده.

برای سالروز بودنش.

در روزهای آخر اسفند

2008-03-12T12:58:00.002-04:00

آخرهای اسفند این تنگها یا اکواریومهای بزرگ ماهی قرمز رو دیده بودید؟؟ دونه دونه روی هم چیده شده بودند. صدتاماهی تو یه گله جا. نه جای شنا کردنی نه نفس کشیدنی. ولی همشون سطح آب رو میبوسیدن. دستت رو هم اگر میبردی می بوسیدن. برای نفس کشیدن بود اما میبوسیدن. ساعتها میشد بهشون خیره شد.با ماهیها شنا کرد. باهاشون نفس کشید. همیشه آخرش باید یکی دوتاشون رو انتخاب می کردی. یادمه همیشه یکی از سخت ترین انتخاب های زندگیم بود که یکی دوتا ماهی از توی اون تنگ ها انتخاب کنم. اصلا مگه میشد فقط یکی دوتاشون رو برداشت. همشون با چشاشون زل میزدن تو چشمت. بوسه زنان. ملتمسانه. با اون وضع اسفبارشون ولی به هر خونه ای می رفتن سفیر شادی بودن. انگار که هدف زندگیشون این باشه. اصلا هر هفت سینی با ماهی قرمزش رنگ میگرفت، کامل میشد، شاد میشد، هر خونه ای با ماهی قرمزش بوی عید میگرفت. همیشه هم اولین جزء هفت سین بود که ناقص میشد. به همون سرعتی که می اومدن می رفتن. ولی هر چی بودن شاد بودن، شادی می اوردن.....

در روزهای آخر اسفند

در نیمروز روشن

وقتی بنفشه ها را

با برگ و ریشه و پیوند و خاک

در جعبه های کوچک چوبین جای می دهند

جوی هزار

زمزمهء درد و انتظار

در سینه می خروشد و

بر گونه ها روان

ای کاش آدمی وطنش را همچون بنفشه ها میشد با خود ببرد هر کجا که خواست.

"شفیعی کدکنی"

قصارات اغیار

2008-03-03T18:34:00.001-05:00

"دنیا پُر از آدم‌هایی‌ست که غَُر می‌زنند؛ ولی حقیقت این است که هیچ‌کس نمی‌داند چه پیش می‌آید."

برادران کوئن/Blood Simple

"-اگه بر نگشتم به مادرم بگو که دوستش داشتم.

-اما مادرت که مرده!

-خوب پس خودم بهش می گم."

برادران کوئن/No country for old men

چس ناله هایی همینطوری

2008-02-28T17:25:00.002-05:00

فاجعه ای از این بزرگتر هست که هیچ وقتی برای تلف کردن نداشته باشیم؟

اصلا تو این کشتن وفت ها انگار یه جور جوهری از زندگی نهفته است..

آیا اصلا این مشمئز کننده نیست که فکر کنیم برای لحظه به لحظهء زندگی باید برنامه داشت؟.....همه چیز از پیش شده باشه!!....آدم نباید یک لحظه رو هم تو زندگی هدر بده؟؟....هر لحظهء زندگی باید پر ثمر باشه..... و از این جور مزخرفات.

این که یکشنبه (یا جمعه) بعد از ظهر بشینی و هیچ کاری نکنی، فقط بگذاری جریان ذهنت هر کجا که می خاد ببرتت، قشنگ نیست؟ حال نمیده؟ خلاقیت رو تقویت نمیکنه؟

زیر حجم عظیم کار گوش دادن چند ده باره به "لئونارد کوهن" حال نمیده که بخونه:

Dance me to end of Love

Dance me to your beauty with a burning violin

سوال اساسی (در مود غلط کردم):

آیا احیانا 10 سال دیگه من یه آدم ازدواج کرده! با یکی دوتا بچه! هم از این حرفا می زنم؟؟

اندر باب حسادت و اینها

2008-02-22T17:07:00.003-05:00

گیریم که حالا بخواهیم واقع بینانه زندگی کنیم. تکلیف خیال چی میشه این وسط؟ بدونش زندگی چی میشه؟

اصلا آقای رئیس می خواد یه اعترافی بکنه.

حسودیمان رو یه بعضی آدم ها می خواهیم بیان کنیم.

سینما را می گیم. پر است از آدمهایی که رئیس دلش می خواست لحظه هایی از فیلم ها رو به جای اون ها بازی می کرد. اصلا چرا بازی کنیم؟ می خواهیم چند وقتی هم که شده-و فقط چند وقت!- در پوست اونها زندگی کنیم.

حسودیمان می شود به آن آقای "ادوارد نورتون" سرسخت و نترس در فیلم "فایت کلاب" در آن صحنهء شاهکار رانندگی در اتوبان که فرمان ماشین رو ول میکنه و میگه:Let things GO

به آقای "فارست ویتاکر"، آن سامورایی تنهای "گوست داگ" با آن دوست بستنی فروش شاد فرانسوی زبانی که داشت و هیچ از حرف هم نمی فهمیدند و فقط "دوست" بودند. به خانوم "جولی اندروز" شاد، در فیلم "اشک ها و لبخندها" که آنطور عاشقانه در کوههای سبز اتریش بدود و به بچه ها "دو ر می فا سل" یاد بدهد. و صد البته حسودی می کنیم به خانوم "اوما تورمن" فیلم "بیل را بکش"، نه به خاطر انتقام شیرینی که گرفت، بل برای زنده ماندنش، برای آن صحنهء آخر و آن تک نگین زیبای فیلم، آنجا که بعد از آنکه قلب آقای بیل رو از درون متلاشی می کنه، عاشقیت آقای بیل به ایشان تازه بیشتر میشود که بگوید:

"عزیزم، تو آدم بدی نیستی......تو آدم وحشتناکی هستی.......تو آدم مورد علاقهء من هستی"

و حسودی می کنیم به آقای "جیم کری" برای بازی در آن فیلم فوق العاده زیبای "نمایش ترومن"، آنجایی که به آخر دنیا رسیده و نا امیدانه به دیوار آخر دنیا مشت می کوبه و از آن پله ها بالا میره به سوی آن "فیجی"....

پ.ن: شما هم اگر دارید از این حسادت ها، ذیلا بفرمایید.

این را جدی نگیرید

2008-02-14T21:31:00.002-05:00

یک شب زمستانی-که این شب بودن، انگار خود رایج ترین کلیشه در روایت کردنه- که مثل هر شب دیگری از زمستان به نطر می اومد- و بود- مثل همیشه از دانشگاه راهی خونه بودم. هوای ماه فوریه کانادا اصولا باید که خیلی سرد تر میبود واین تنها اتفاق غیر عادی اون روزها بود که لاجرم موضوع بسیاری از بحث هایی شده بود که صرفا برای خالی نبودن عریضه و برای برقراری ارتباط با دیگران می کنیم و از این قبیل پرحرفی هایی که احتمالا منطقا به اهمیتشون در زندگی پی برده ایم. در مسیر رسیدن به خونه هر شب باید از زیر پل بزرگی رد بشم که زیر روش دو دنیای کاملا متفاوت داره. روی همیشه شلوغ پل، پر از کامیون هایی که هر روز صدها تن جنس بین کانادا و آمریکا جابجا میکنند. زیر پل اما دنیای دیگری داره. هر سوراخی یا گوشه ای آشیانه ای شده برای گنجشک ها و کبوتر های از سرما فرار کرده که فقط صبح های آفتابی و روزهای گرم تر صداشون یادت میندازه که اونها هم ساکنین این پل هستن. ولی خوب اون شب هم مثل همه شب های معمولی دیگه صدایی ازشون نبود. پل روی تیر آهن های عظیم آهنی آبی رنگی قرار داره،-رنگی که قراره تا حدودی خشونت ذاتی یک پل عظیم الجثه رو تعدیل کنه. روی زمین، درون پایه های بزرگتر بتونی، این تیر آهن ها جاخوش می کنند. بین این پایه های بتونی تقریبا هر 100 متر خیابون یا دقیقتر بگم کوچه ای جدا میشه. همه کم رفت و آمد، شب ها سوت کور، اسفالت های پر چاله چوله، و اگه هم برفی بیاد و یخی باشه تا مدت ها می مونه، دقیقا تا وقتی هوا بالای صفر بشه، و صد البته که یخ های زیر پل که کم تر بهره ای از خورشید می برند همیشه شانس بیشتری برای بقا دارن. من دقیقا در همون شرایط سوت و کور دقیقا زیر همون پل و دقیقا روی همون اسفالتهای کج و کوله و دقیقا روی همون یخ های مونده از سرمای چند روز قبل در حال قدم زدن بودم.

ذهنم کاملا خالی بود. به هیچ چیزی فکر نمیکردم. لحظاتی همیشه هست که انگار ذهن، ناگهانی از هر چه هست و نیست خالی میشه و بلافاصله بعد از اون همیشه صادقانه ترین افکار آدمی به صورت جریان سیالی وارد ذهن می شوند.

صدایی شنیدم. تشخیص جهت صدا با یکبار شنیدنش این جور مواقع خیلی سخته پس صبر کردم تا دوباره همون صدا رو بشنوم. اسمم برای دومین بار صدا شد. ولی بعد از یک دور کامل دور خودم چرخ زدن، چیزی ندیدم. باز هم در این جور مواقع سر و چشم فقط عادت دارن که در حد همون ارتفاعی که قرار دارند و همون میدان دید رو که حداکثر با چرخاندن گردن میشود گسترشش داد را ببینند. بالا و پایین که با کمی خم کردن گردن می شه دیدشون اینجور مواقع منطقا آخرین گزینه ها هستند. بالاخره وقتی در افق دید معمول قادر به تشخیص عامل صدا نشدم گردنم رو خم کردم. یکبار دیگه وقتی صدا تکرار شد مطمئن شدم که منشا صدا رو پیدا کردم.

طبق روال عادی باید تعجب میکردم ولی اصلا متعجب نبودم و این اولین اتفاق عجیب اون شب بود. شاید از خود چیزی که می دیدم عجیب تر. قورباغه یا بهتر بگم وزغی بود ناطق، که کنار جدول خیابون به صورت چمباتمه مانندی نشسته بود. اسم من رو هم خوب می دونست. پوست زبر و نسبتا خشنی داشت، به رنگی بین قرمز و سبز. اندازه اش کمی از وزغ های دیگری که دیده بودم بزرگ تر بود ولی اینها هیچکدام حرف زدنش رو توجیه نمی کرد. شاید تنها چپقی که گوشهء دهنش بالا و پایین میشد این رو توجیه می کرد و لباس مانندی که تنش بود-که انگار خیاط ماهری برای آن قد و قواره دوخته بود. هنگام حرف زدن چپق رو با دست راستش نگه می داشت و با لهجه ای که هر کسی ممکنه از فارسی حرف زدن یک قورباغه یا وزغ انتظار داشته باشه اسم من رو صدا میکرد. خم شدم و از نزدیک تر وارسی کردمش، صدا از خودش بود. دستم رو پایین بردم روی زمین جلوش قرار دادم تا سوار شه. آروم آوردمش بالاتر در افق دید معمول خودم. "سلام" کردم. وقتی جوابم رو داد و حالم رو پرسید مطمئن شدم که غیر از اسم من کلمات دیگری هم بلده و مثلا مثل یک طوطی مقلد نبود که صرفا کلمات محدودی رو بتونه تکرار کنه. در یک عکس العمل طبیعی دیگه پرسیدم که تو کی هستی؟ آیا آدمی نیستی که مثلا در اثر اشتباه یا چمیدونم گناهی به شکل وزغ در اومده باشه؟ چیق رو از دهانش بیرون آورد و کله اش رو به نشانهء نفی چرخاند. بعد از چند ثانیه مکث-که خیلی خردمندانه به نظر می رسید-خودش رو معرفی کرد:

"من البته اسم خاصی ندارم، ولی "تنهایی تو" هستم. از این به بعد بیشتر با هم آشنا میشیم"

بقیه راه را تا خونه یکم برام صحبت کرد که هر آدمی احتمالا باید همچنین همزاد تنهایی داشته باشه و احتمالا به خاطر یک نوع خاص پیوند خونی که بین "من" و "وزغ ها" وجود داره همزاده تنهایی من یک وزغه. بهم توضیح داد که رابطهء ما یک رابطهء دو طرفه هست

(یعنی شاید من هم همزاد تنهایی وزغی بودم که بر حسب اتفاق یا هر چیز دیگری نوعی پیوند خونی با آدمها داره)، اگرچه که هر وقت دنبال من میگردی و له له میزنی ممکنه من نباشم و نیام سر وقتت و بر عکس چون تنهایی تو هستم هر وقت که دلم خواست ظاهر میشم. این قاعده با توضیح اینکه یک رابطه دو طرفه هست عجیب بود ولی به هر حال پذیرفتم. نزدیک خونه به من گفت بگذارمش توی جیبم. هنوز از توی جیبم داشت صحبت می کرد که به درخونه رسیدم. گفت خوب دیگه در رو باز کن و برو تو. کلید رو در آوردم و در قفل در چرخوندم. وارد خونه شدم و سلام کردم.

دستم رو توی جیبم کردم که ببینم هست هنوز

رفته بود...............لبخندی زدم و رفتم تو...

پ.ن:خلق الله، جسارتا شرمنده، این رو که تا آخر خوندید کار بزرگی کردید.

توصیفات انقلابی

2008-02-11T10:46:00.000-05:00

به نطرم بهترین جمله ای که راجع به انقلاب 57 میشه گفت اینه:

"ما خویش ندانستیم بیداریمان از خواب، گفتند که بیدارید، گفتیم که بیداریم"

برف و بیداد

2008-02-07T00:51:00.001-05:00

برف زیبایی باریده. انتظارش رو نداشتم. نه از نوع انتظاری که روزی 3بار سایت هواشناسی رو چک کنی ببینی که قرار نیست برف بیاد. یه انتظار نداشتن ساده. هوا رو می بینی، گرمه، زمین از بارون قبلش خیس انتظار نداری برفی بیاد.....2 ساعته همه جا سفید شده و اصولا این برف غافلگیرکنندهحال میده. میرم توی بالکن تا......برف دیگه قطع شده. سفیدی و تازگیش مونده. هوا سرد نیست اصلا. یک ساعت قبلش صحبت لذت بخشی داشتم با آدمهایی که تازه کشف کردم...حسین علیزاده توی گوش من- و فقط برای من- تار میزنه. گوشهء "بیداد"، ولی این "بیداد" با این "برف" به طرز عجیبی انرژی دهندست. لبخند می زنم. فکر میکنم که دلیلی برای ناراحت بودن ندارم. تا وقتی که برفی هست که انعکاس نور چراغ خیابون یه رنگ قرمز-نارنجی میده بهش. دوست ندارم که سفیدی برف بالکن رو سیاه کنم میام تو و میندازمش سطل آشغال. یک لیوان شیر می خورم.
توی اتاق دستی به سازم میکشم. صدایی از سیمهایی که با فاصله چهارم کوک شده اند میآد زیباست.

موسیقی رو به "راست پنجگاه" تغییر می دم.
روشن از پرتوی رویت نظری نیست که نیست//منت خاک درت بر بصری نیست که نیست

یاد صحنهای از فیلم "فایت کلاب"میافتم که:

Don't try to control everything

Let things GO

و در این جریان سیال خودم را به باد میسپارم.

2008-01-31T17:38:00.000-05:00

جاذبه و دافعه

آدمها مثل موجودات کوچک الاستیکی هستند که در خلا لایتناهی پراکنده اند. به هم نزدیک می شوند. برخور میکنند. سریع از هم کنده میشوند. فقط درصد کمی از برخورد هاست که بهشون میگن برخورد پلاستیک. همانها که دو برخورد کننده به هم می چسبند.

اینجا انگار قوانین فیزیک نقششون رو در زندگی به رخ آدمها می کشند. وقتی دو ذره بنیادی زیادی به هم نزدیک می شوند نیروهای دافعه قویتر از جاذبه عمل میکنند و ذرات دوباره از هم دور می شوند تا برخورد بعدی. همینطور کاتوره ای....

2008-01-29T17:15:00.000-05:00

سی سال آزگار

تقریبا سی سال پیش "تنها راه آزادی از انقلاب می گذشت". اتوبانهای تهران اون موقع هنوز ساخته نشده بودند.

کم کم میشه گفت "سی سال آزگار"

پ.ن: جمله بالا رو نمی دونم کی گفته ولی با اجرای نامجو از اینجا ببینید.

2008-01-17T15:15:00.001-05:00

واقعی بود... باید که واقعی می بود...از خواب در بیداری نمیگم.....زندگی رو میگم......

رنگ ها بودن ولی سه رنگ از همه زیباتر بود......آبی خاکستری سیاه ...و صدایی که می خواند

2008-01-14T13:44:00.000-05:00

لطفا چند تا گیلاس دیگه هم میل بفرمایید

دو شنبه 7 ژانویه. هوا به نسبت کانادا خیلی گرم شده بود شاید 10-15 درجه بالای صفر….با ایمان پیاده راه افتادیم به سمت "داون تاون ویندزور". یه کافه هست که هر از چندگاهی پاتوقمونه.... قهوه با گپ… به جز چند نفری که سر هم عربده کشی می کردند بقیه راه مثل همه دوشنبه ها خیلی خلوت بود…

دو تا قهوه مثل همیشه گرفتیم که تلخ بخوریم، به جای تلخ بد مزه بود...به زور شکر یکم مزه به قهوه ام دادم..

وسط صحبت بی مقدمه گفت اگه من می خواستم همین الان خود کشی کنم تو چه می کردی؟

- جلوت رو می گرفتم.

- اگه می رفتم یه جای دیگه می اومدی دنبالم که جلوم رو بگیری؟

- آره می اومدم.

- چرا آخه؟

- نمی دونم! خوشم نمی اومد خود کشی کنی.

- نه فرض کن من آگاهانه انتخاب کردم نه از سر استیصال. الان حال کردم که خودم رو بکشم. فکر کن در این لحظه هیچ چیز رو بیشتر از این نمیخام.

- آره حتی اگه کارت آگاهانه باشه. میدونم دارم آزادیت رو سلب می کنم. شاید فکر می کنم اگه "طعم چند تا گیلاس" دیگه رو بچشی این کارو نمی کنی. می دونم خلاف زندگی کردن در زمان حاله. شاید "بعدا" دلیلی برای پشیمون شدن پیدا کنی. شاید حس الانت دروغ باشه.

- ولی من همین "الان" این تصمیم رو دارم تو چه حقی داری که آزادی "الان" من رو بگیری بگی بعدا چی میشه.

دیگه جوابی نداشتم

موضوع رو فراموش کردیم..آوازه خوان برگشتیم خونه.. فیلم "مرگ یزدگرد" بیضایی رو دیدیم. فاز داد.

پ.ن: ایده یک نماشنامه دو نفره می تونه باشه. کسی که می خواست خود کشی کنه و کس دیگری که مانعش میشد و عقایدشون در مورد زندگی.

پ.ن2: کنسرتو "آرانخوئز"... جادوی صدای کلارینت و رقص انگشتان "پاکو دلوسیا" روی گیتار.... پر کننده این روزهای پارادوکسیال ما

2008-01-07T16:14:00.000-05:00

ساربان

1- حالتی رو فرض کنید که در 12 سالگی نابینا شده اید. آخرین چیزی که به ذهنتان می رسد خواننده اپرا شدن است. همین اتفاق برای "آندره ا بوچلی" ایتالیایی افتاده ....صداش رو دریابید.

2- اول ترم، دانشگاه پر است از صورتهای بهت زده. آدم های آب به آب شده... آنهایی که از آنور آب آمده اند… چنان نگاهم می کنند که گویی من ازشون نیستم.

3- حالتی رو تجربه کردید که آهنگی تمام روح موسیقایی شما رو تسخیر کنه؟ حتی اگه آهنگ دیگه ای داری گوش می کنی باز اونه که تو ذهنت میخونه…. در 4 روز گذشته "ای ساربان" نامجو رو بیش از 50 بار گوش کردم.

پ.ن: ممنون از دوستی که "ای ساربان" رو برام فرستاد

2008-01-01T21:49:00.000-05:00

عوارض جانبی زندگی

1-عمل به دنیا اومدن مثل دارو مصرف کردنه... دارو رو خدا میریزه تو حلقت بعد با عرعر متولد میشی..خوب البته اثر این دارو یکم بلند مدته..و صد البته که عوارض جانبی هم داره.

سر درد، افسردگی، ناتوانی در تغییر دادن، بی حسی، خواب، توهم پایداری، دروغ، سردرد ....سردرد....سردرد

همیشه بعضی داروها رو برای کم کردن اثرات جانبیشون به همراه داروهای مکمل مصرف می کنند.

در این مورد هم چیزایی هست:

شعر، موسیقی، ادبیات، شراب،دوست، سیگار و بنگ، وبلاگ نویسی و...

برای تحمل پذیر کردن "بار هستی" یا به قول میلان کوندرا "سبکی تحمل ناپذیر هستی".

2- یکسال از غرب نشینی آقای رئیس گذشت (هو الباقی).

3-دقت کنید به تشابه لغوی کم نظیر غرب با غربت.

2007-12-27T18:05:00.000-05:00

از معنی زنده بودن تا خفگی!
1- بالاخره آقای رئیس هم دست از 360 نویسی برداشت
2- "رئیس" اسمی بود که در دروان لیسانس به ما داده بودن و طبعا هم دوستش داریم!
3- این آقای امیر عزیزدلمون به مدت دو ماه در سه وعده به ما میگفت که به این بلاد بلاگ اسپات هجرت کن و ما بودیم و ...... حالا زیر سایه بلندش بلاگ نویسی شروع کردیم
4- از رسم ناگزیر زمونه، خود سانسوری، بدم میاد. پس اگه چیزی نوشتیم ممکنه راجع به هر چی باشه حتی شما دوست عزیز! آخرش رو میدونم ولی به تو همین چاه خود کنده می افتیم. دوستی میگفت که آدمیزاد آخرش به هر کوفتی عادت می کنه. یا اون دوست دیگه که می گفت "صلح از حقیقت بهتر است".
5- گرچه که نوشتن فی ذاته مهم تر از بحث کردن راجع به نوعشه.دقیقن همون طور که رفتن از رسیدن مهمتره
6- برای شروع این دو قسمت (یک و دو) از فیلم مستند "علف" رو ببینید که بار اول 4-5 بار پشت سر هم نگاهش کردم. باور کردن اینکه حدود 60-50 سال پیش همچنین فیلمی تو ایران ساخته شد باشه تنم رو لرزوند. ترکیبش با موسیقییش شما رو به تماشای چیزی در حد جادو دعوت میکنه.
7- معنای زنده بودن رو توش میبینینم....زدن به امواج "کارون"..، پا برهنه در برف"زردکوه بختیاری" راه باز کردن برای "قبیله"....همه و همه برای جستجوی "علف"
8- نقشه جغرافیا هم جدیدا عضو مجموعه چیزهایی شده که اذیتم میکنه، شکل غناص "اونتاریو" که تهش انگار گره خورده و "ویندزور" مرکز این گره...باریکه ای مثل یک پل فقط مانده به که ما را هم بر آن راهی نیست.. انگار که راه نفس کشیدنی نیست .. هر چی می باره روی سر ما جمع میشه تا خفگی!